skip to Main Content
WEST COAST CHALLENGE

WEST COAST CHALLENGE

De route van de West Coast Challenge loopt van Hoek van Holland naar Den Helder (of andersom) langs 12 kuststations van de KNRM. De totale afstand van de West Coast Challenge bedraagt 130 kilometer. Voor de halve challenge bedraagt de afstand 62 kilometer (noordwaarts) of 67 kilometer (zuidwaarts).

Roelof Salomons schrijft zijn verhaal:

De jubileumeditie van de West Coast Challenge kon op voorhand al heroïsch genoemd worden. In de week voor de start had ik nog nooit zo vaak het weerbericht bekeken. Harde westenwind en slagregens. Zoals het hoort bij een tocht langs de Nederlandse kust. Dit jaar geen duo met Herman Slooijer. Ik had me opgegeven voor de solo race en het was nog even wachten op de looprichting. Het werd richting het Noorden. De hel van het Noorden.

Vol met adrenaline natuurlijk veel te vroeg wakker, maar uiteindelijk afgezet in Wijk aan Zee. Florian strandjutten en Yvonne van Dam ging wat foto’s maken. Nog even de mensen aanmoedigen die met de boot worden overgezet en de hele challenge doen. Drie collega’s doen mee. Ik zie ze allemaal langskomen. Hans Kamminga (die met Mik Borsten) de hele duo challenge doet en daar zijn Bas Haasnoot en Wilse Graveland die solo lopend 130km willen volbrengen. Baas boven baas.

Om 11.00 klaar voor de start en mijn strijd met de elementen. Op naar Den Helder. Gelukkig geen regen maar toch erg blij met de winddichte regenjas die ik nog snel gekocht had. Kon ik tenminste nog wat muziek horen onder de capuchon.

De eerste 20 kilometers was het strand prima. Lekker breed. Heerlijk die getijden. Mijn doel was vooral niet te snel te starten en krachten te sparen voor het tweede stuk. Als de vloed komt zou strand snel smal worden en we waren gewaarschuwd voor springtij en slechte delen. Niels Ros had tape om mijn enkels gedaan voor extra stabiliteit. Dat ging goed. Even bijtanken de KNRM – Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij post in Egmond en door. Op naar Petten.

Dan ineens pijnlijke bovenbenen en stekende pijn in de knie. Hoe kan dat nou? De benen zijn toch wel iets gewend? Beetje rekken, strekken en proberen technisch goed te lopen. En vooral niet aan denken. Muziek dus opschalen naar metalmania. Een beetje vroeg, maar het moet maar. En dan gaat het echt mis. De ipod valt en draadje van koptelefoon past niet meer. Alles vol met zand. Als ik thuis ben maar over naar draadloos. En gelukkig kan je op een leeg strand ook prima zelf zingen.

Gelukkig zakt de pijn, maar na Petten begint het pas echt. Nog even bijpraten met Jan Verbakel en Nick van der Velde die als duo strijden en door. Het strand wordt steeds smaller en de golven hoger. Zonder muziek extra blij met de bemoedigende berichten op de telefoon. En dan kan je nog vastleggen hoe leeg het hier is. Een stuk verderop bij Callantsoog staan de jongens met de mobiele hulppost, de laatste. “Gaat het nog?” “Wil je nog iets eten, drinken?” “En let je op? Het wordt donker en het is nog een paar kilometer slecht strand.”

Geen overbodige waarschuwing. Verderop een fietser aan het wandelen is. De loper balend ernaast. Klauteren langs een strandtent op palen. En het wordt maar donkerder. Het enige dat nog mist zijn natte voeten en regen. Maar gelukkig, daar is een vloedgolf die ik te laat zag. Het voordeel is dat de schuimkoppen van mijn schoenen zijn, maar echt lichter zijn ze nog niet. Maar daar is de vuurtoren van Den Helder al. Wat duurt dat lang en waar zijn al die andere mensen?

Voor het laatste stuk toch maar even het zand uit de schoenen en mezelf weer op gang trekken. Het is inmiddels aardedonker en de vuurtoren ben ik voorbij. Waar is de dijk en mag ik van het strand. Gelukkig zie ik in de verte wat mensen met lampjes. Einde van het strand. Meteen een paar blije appjes sturen naar de volgers en het tempo iets opvoeren. Ik weet dat het nog even opletten is. Het stuk over de dijk is stiekem best lang en de finish zit verstopt achter de veerboot naar Texel.

Gelukkig kom ik een duo tegen. We pikken nog wat verdwaalde lopers op en zien de kade opdoemen. Eindelijk. En het gaat nog regenen ook. Gelukkig. Anders was het verhaal niet af. 62Km in ruim 6u30m. Derde tijd overall na een lekker dagje buiten spelen. Ik ben er volgend jaar zeker weer bij.

Dank Raimond Schikhof, Walter Pennekamp, Theo van der Linden!

Back To Top